Thursday, December 12, 2013

கழுகின் விமோசனம்

மனித சிந்தனை சாதிப்பது மிக மிகக் குறைவு. அதன் இறக்கைகள் பலம் கொண்டவைதாம். ஆனால் அவற்றை நமக்கு அளித்த விதியைப் போல பலம் உள்ளவை அல்ல. தான் விரும்பியதற்கு அப்பால் நம்மை போக விடாது அது. நம் வாழ்கை பிரயானமானது முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டது. இந்தக் குறுகிய கால அலைச்சலில் நமக்கு இன்பமும், நம்பிக்கையும் உண்டாகின்றன. ஆனால் பருந்துக்காரர், கையிலுள்ள சங்கிலியால் பருந்தை இழுத்துக்கொள்வது போல நாமும் இழுத்துக்கொள்ளப்படுகிறோம். நாம் எப்போது சுதந்திரமடைவோம்? இந்தச் சங்கிலி என்று அறுபட்டு பரந்து வான்வெளியில் சுயேச்சையாக பறக்கும் அது?

பறக்குமா, பறக்காத? வாழ்க்கையின் இரகசியமே இந்த பந்தம் தானா? இது மாறி விட்டால் நாமும் மனிதர்களாக இருக்க மாட்டோம். நம்முடைய விதியே மாறிவிடும்.

ஆனாலும் எப்பொழுதுமே நாம் ஆகாச வெளியின் மயக்கில் கட்டுண்டு கிடக்கிறோம். அதற்கே உரியவர்களாக நம்மை நினைத்துக்கொண்டு விடுகிறோம். ஏதோ சத்தியம் போல அது தன்னைத் தானே நமக்கு முன் கண்பிதுக்கொள்கிறது.

நாம் அடைய முடியாத இந்த எல்லையற்ற வான்வெளி எதற்காக நம்மையும், நம் வாழ்வையும் சுற்றியுள்ள இந்த எல்லையில்லாத பரப்பின் அர்த்தம் என்ன? இதற்கிடையேயுள்ள நாம் ஏன் கையாலாகாத கைதிகளாக இருக்கிறோம்? ஏன் வாழ்க்கை தனக்குள் தானே சிறைபட்டுக் கிடக்கிறது? இந்த எல்லையில்லாத பரப்பினால் நமக்கு இன்பம் உண்டா? இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. இன்பத்தை விட துன்பமே அதிகம்.

சத்தியத்தை தேடுகிறோம் என்பதற்காக நமக்கு சுகம் கிடைக்கிறதா? எனக்குத் தெரியாது. நான் தேடத்தான் தேடுகிறேன். என் வாழ்வு முழுவதும் ஓயாமல் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். சில சமயம் நான் அதை கண்டுவிட்டேன்போல் தோன்றுகிறது. ஆனால் அதனுடைய எல்லையில்லாத ஒளி என் கண்ணை இன்னும்  நிரப்பவில்லை. நிரபினால் தான் நமக்கு எதுவும் நன்றாகப் புரியும். நாம் அதற்கு கொடுத்து வைக்கவில்லை. ஆகவே முயற்சிகளெல்லாம் வீண்தான். நான் தொட்டதெல்லாம் சிறிதளவு உண்மையாகவும் அரைகுரையாகவுமே இருக்கின்றன, என்னுடைய சிருஷ்டிகளை நினைக்கும்பொழுதே எனக்குத் துன்பம் உண்டாகின்றது. மற்றவர்களுக்கும் அப்படிதான் உண்டாகும் - ஏதோ முண்டத்தை பார்பது போல நான் படைத்ததெல்லாம் பூர்ணத்துவமோ முடிவோ பெறாதவை. நான் விட்டுவிட்டுப் போவதும் அப்படித்தான் இருக்கும்.

இதில் அபூர்வமாக என்ன இருக்கிறது? மனித வர்கத்தின் விதி இது. அதிலிருந்து மனித முயற்சிகளோ, சாதனைகளோ தப்ப முடியாது. சாதிக்க முடியாதவற்றை சாதிக்க முயலும் ஒரு முயற்சிதான் வாழ்க்கை. அடையமுடியாதவையை அடயைமுயளுவது தான் மனிதப் பண்பாடு. இந்த அடைய முடியாத ஒன்று நம்முடைய சக்திக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது.

பரப்ப முடியாத சிறகுகள் இருந்து என்ன பயன்? வெறும் சுமை. நம்மை அழுத்தும் சுமை. நாம் அதை இழுத்துக் கொண்டு கடைசியில் வெறுக்கத் தொடங்குகிறோம்.

பருந்துக்காரன் தன் கொடூர விளையாட்டிலே அலுத்துப் போய் நம் தலை மீது சல்லாவைப் போடும் போது நமக்கும் விமோசனம் வருகிறது.

Wednesday, December 11, 2013

காதல்

காதல் என்பது அழியக் கூடியது.
அழிந்தவுடன் மட்கிப் போய் புதிய காதலுக்கு மண்ணாக ஆகின்றது.
இந்தப் புதிய காதலில் மாய்ந்த காதல் தன் இரகசிய வாழ்க்கையை தொடர்ந்து நடத்துகிறது.
ஆகவே காதலுக்கு சாவே கிடையாது.

வெறுப்பு

நாம் யாரையாவது வெறுக்காவிட்டால் அவரைப் புரிந்து கொள்வது சிரமம்,
ஏனென்றால் நம்மிடம் சாதனங்கள் ஒன்றும் இருப்பதில்லை.
அவர்களுடைய உள்ளத்தைப் ஊடுருவிப் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளும்படியாக நமக்கு எந்த கருவியும் இல்லாமல் போய் விடுகின்றது.

Monday, December 9, 2013

ஆர்வம்

ஆர்வம்(enthusiasm) என்பது கிரேக்க சொல்லான enthusiasmos(அறிவுக்கூர்மை) என்கிற சொல்லின் மூலச் சொல் ஆகும.
அறிவுக்கூர்மை நிறைந்த ஒருவன் வெறுமனே உட்கார்ந்து கொண்டு நேரத்தை வீணாக்கி கொண்டும், விசயங்களைப் பற்றி கொதித்துக் கொண்டும் இருக்கமாட்டான். அவனுடைய விழிப்புணர்வினால்  அவன் இரயிலுக்கு முன்னால் நின்று கொண்டு, தடத்தில் என்ன வருகின்றது என்று கவனித்துக் கொண்டும், அப்படியே வந்தால் அதை எப்படி சந்திப்பது என்றும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பான், இதுதான் அறிவுக்கூர்மை.
அறிவுக்கூர்மை நிரம்பிய செயல்முறைகள் உண்மையான பிரபஞ்சத்தை பார்பதற்கும், கேட்பதற்கும், உணர்வதற்கும் தேவையான நீண்ட அமைதி இருக்கும்போது நிகழக்கூடும்.
அறிவுக்கூர்மை என்பது ஆன்மிக எரிபொருள் போன்றது,
அதுதான் அனைத்தையும் நடத்திச் செல்கின்றது, அது நமக்கு கிடைக்கவில்லை என்றால் நம்மால் எந்த வழியிலும் எதையும் சரி செய்ய முடியாது. ஆனால் அது நமக்கு கிடைத்துவிட்ட பிறகு எப்படி வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று தெரிந்தால் இந்த உலகத்தில் எதாலும் நம்மை சரி செய்வதிலிருந்து தடுக்கமுடியாது.

Monday, December 2, 2013

சிக்கிக்கொள்ளுதல் / மாட்டிக்கொள்ளுதல்

நான் அடிக்கடி மாட்டிக்கொண்டு தவிப்பது  என்னிடம் உள்ள பொதுவான பிரச்சனைதான்.
வழக்கமாக நான் ஒரே நேரத்தில் நிறைய காரியங்கள் செய்ய நினைக்கும்போது இந்த மாதிரியான தவிப்பில் என் மனது மாட்டிக்கொள்ளும்.
கட்டாயம் சொற்கள் வரவேண்டும் என்று நான் முயற்ச்சி செய்யக்கூடாது, அப்படி செய்தால் இன்னும் அதிகமாக மாட்டிக்கொள்வேன்.
செய்யவேண்டிய விஷயங்களை பிரித்துக் கொண்டு அதற்குப் பிறகு ஒரு நேரத்தில் ஒரு காரியத்தைச் செய்யவேண்டும்.
நான் என்ன சொல்லவேண்டும் என்று நினைப்பதோடு, எதை முதலில் சொல்ல வேண்டுமென்றும் என்று முயற்சிக்கிறேன் - இது கஷ்டம்.
ஆகையால் இவையிரண்டையும் பிரித்துக்கொள்ளவேண்டும், என்னவெல்லாம் சொல்ல வேண்டுமென்று நினைகிறேனோ அதை முதலில் எந்த முறையிலாவது படியலிட்டுக் கொள்ளனும். அதற்குப் பிறகு அதை நான் சரியான முறையில் வரிசைபடுத்திக் கொள்ளலாம்.